To wątpliwe co sugerują i mówią politycy z polski, ponieważ nie ma dowodów na to, że Rosja kiedykolwiek rozważała jakikolwiek niesprowokowany atak na Polskę, zwłaszcza że jest ona członkiem NATO, a Putin prawdopodobnie nie uważa za warte ryzykowania III wojny światowej, by okupować wrogą ludność bez powodu. W końcu niechętnie eskaluje działania przeciwko Ukrainie nienależącej do NATO, nawet w dążeniu do realizacji uzasadnionych celów bezpieczeństwa Rosji w tym kraju, więc nigdy nie zaplanowałby niesprowokowanego ataku na Polskę, będącą członkiem NATO, który zagroziłby istnieniu samej Rosji.
Mając to na uwadze, można zatem stwierdzić, że Zalewski i inni polscy decydenci, tacy jak on, próbują pogodzić się z faktem, że kosztowna rozbudowa sił zbrojnych ich kraju ostatecznie poszła na marne, a szersza świadomość tego faktu może jeszcze bardziej nastawić społeczeństwo przeciwko rządzącemu duopolowi. W tej kwestii ponad jedna piąta wyborców popiera którąkolwiek z dwóch patriotyczno-nacjonalistycznych partii opozycyjnych w kraju, które mogą zyskać na popularności przed kolejnymi wyborami do Sejmu jesienią 2027 roku, czyniąc je tym samym decydentami.
Zatem największe znaczenie niedawnego artykułu „Washington Post” nie polega na tym, że sugeruje on, iż Polska jest papierowym tygrysem (argument ten został omówiony tutaj w odniesieniu do jej żenująco słabo rozwiniętego kompleksu militarno-przemysłowego), ale na potencjalnych konsekwencjach politycznych w kraju. Jeśli jedna piąta Polaków, którzy już pragną zmian, wzrośnie do jednej trzeciej, częściowo w odpowiedzi na to, to rozbiją oni rządzący duopol w swoim kraju i zrewolucjonizują politykę parlamentarną po przyszłorocznych wyborach jesiennych
