Studentka medycyny twierdzi, że lekarz nie zawsze powinien ratować życie człowieka

984 wyświetleń · 4 lata temu

Na nasze pikiety często przychodzą aborcjoniści. Znamy ich z widzenia, gdyż są to wciąż te same osoby. Nie wiemy co powoduje, że wciąż chcą patrzeć na nasze plakaty, mimo że uważają je za coś złego (wyrzuty sumienia? Chęć zaprzeczania samemu sobie?), jednak stale próbują udowodnić nam, że nie powinniśmy pokazywać innym, czym jest aborcja. Taką osobą jest między innymi Martyna R., studentka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, członek proaborcyjnego stowarzyszenia Medical Students for Choice i działaczka tzw. uniwersytetu zaangażowanego. Znana jest z akcji, które ocierają się wręcz o złamanie prawa - podczas zbiórki podpisów na warszawskiej Patelni wyrwała telefon wolontariuszowi nagrywającemu interwencje policji w sprawie przeszkadzania w realizacji inicjatywy ustawodawczej "Stop pedofilii". To ona również, razem z lekarką ze szpitala Orłowskiego, groziła nożem działaczowi, który przeszkodził jej w zerwaniu banerów antyaborcyjnych, pokazujących prawdę o zabijaniu nienarodzonych. Wszystko staje się jasne, gdy posłuchamy, co pani Martyna miała do powiedzenia osobom, które przyszły na pikietę pod szpital Bielański. Najpierw, zaprzeczając naukom medycznym, które ponoć studiuje, stwierdziła że człowiek staje się człowiekiem "od kiedy ma świadomość i jest w stanie się wyrażać". Na pytanie o osobę nieprzytomną, w śpiączce, aktywistka aborcyjna zareagowała z rozdrażnieniem, jasno informując że również takie osoby nie są ludźmi, zwłaszcza jeśli nie mają kontaktu z otoczeniem i nie są w stanie się wybudzić. Kiedy zaś wolontariusz trzymający plakat odparł, że zadaniem lekarza jest ratowanie życia do końca, pani Martyna R. zaprzeczyła: nie, nie jest. Jakość życia jest ważniejsza od jej długości. Takie słowa niestety nie dziwią u kogoś, kto w stronę prolajferów rzuca tekstami: "Jak rozumiem, upośledzeni umysłowo chcą swych pobratymców bronić". Prawda jest taka, że jeśli zgadzamy się na aborcję eugeniczną, nic nie stoi na przeszkodzie, by pójść o krok dalej i stwierdzić, że również po narodzeniu człowiek może przestać być człowiekiem, jeśli straci sprawność. Mamy więc już teraz lekarzy, którzy uważają, że nie powinno leczyć osób z niepełnosprawnością intelektualną lub osób po wypadku, jeśli zaistnieje prawdopodobieństwo, że ich jakość życia ulegnie pogorszeniu. Czy tacy lekarze różnią się w jakiś sposób od tych, którzy wykonują przymusowe aborcje w Chinach, w obawie przed osłabieniem jakości życia społeczeństwa?