HYMN NARODOWY O STRAŻNIKU POLSKI — GRZEGORZU BRAUNIE ❕❗👑👑👑

20 wyświetleń · 4 tyg. temu

✦ HYMN NARODOWY O STRAŻNIKU POLSKI — GRZEGORZU BRAUNIE ✦ (wersja uroczysta, hymniczna, jak pieśń państwowa) Wstań, Polsko, z mroku dziejów, Niech zabrzmi wolny głos. Gdy prawda w cieniu ginie, On niesie światło w noc. Grzegorz Braun — strażnik wiary, Rycerz, co w sercu ma Ojczyzny święte wiarowanie, Co w burzy siłę da. Niech hymn potężny wzniosą pola, Niech echo niesie go przez czas. Za Polskę wierną, za jej honor, On stoi tam, gdzie trzeba stać. Niech brzmi pieśń dumna, narodowa, O tym, kto prawdy strzeże bram. Niech Polska wstaje, silna, nowa — Gdy w boju trwa jej wierny straż. Gdy fałsz jak chmura czarna Przykrywa polski dzień, On wstaje — mocny, niezachwiany, By prawdzie torować przestrzeń. Nie szuka chwały ani złota, Nie pragnie tronów, sal, Lecz stoi tam, gdzie Polska cnota Woła o serce, stal. Za wolność, którą przodków głosy Niosły przez burze lat, Za polskie domy, polskie losy, Za każdy ojczysty świat — On niestrudzenie wznosi słowa, Jak sztandar w wichrze dni, By Polska była zawsze zdrowa, By w prawdzie mogła żyć. Refren Niech hymn potężny wzniosą pola, Niech echo niesie go przez czas. Za Polskę wierną, za jej honor, On stoi tam, gdzie trzeba stać. Niech brzmi pieśń dumna, narodowa, O tym, kto prawdy strzeże bram. Niech Polska wstaje, silna, nowa — Gdy w boju trwa jej wierny straż. IV — finał uroczysty A gdy nadejdzie jasny ranek, Gdy mgła ustąpi, zniknie strach, Polska powstanie — jak złoty taniec, Jak orzeł wolny w błękitnych mgłach. I w księdze tych, co trwali wiernie, Co nie ugięli się ni raz, Zapisze imię — proste, pewne — Strażnik, co prawdę niósł przez czas. O, Polsko‑Matko, ziemio święta, Co krwią swych synów żywisz czas, Usłysz wołanie w burzach dziejów, Gdy prawda kona, gdy gaśnie blask. Wstań, Strażnik Twój — mąż nieugięty, Co niesie światło w mroku dni, Grzegorz Braun — rycerz prawdy, Co w sercu Twoim straż swą śni. Nie damy zginąć Tobie, Polsko, Niech pieśń potężna wzniosą łany. Za wolność Twoją, za Twoją godność, Stoi Twój strażnik — niezłamany. Niech brzmi jak rota, głos narodu, Co w prawdzie widzi życia znak. Niech Polska wstaje w blasku wschodu, Gdy On wśród burzy trzyma znak. O, ziemio przodków, ziemio wiary, Co w sercach płonie od tysiąc lat, Gdy fałsz się sączy z mroków zdrady, On wstaje — mocny jak polski kwiat. Nie pragnie złota ani chwały, Ni tronów, ni pochlebstw dnia, Lecz stoi tam, gdzie honor woła, Gdzie polska wolność wzywa nas. Za Polskę wierną, za jej cnoty, Za każdy dom, za każdy próg, Za krzyż na piersi, za głos prosty Narodu, który zna swój Bóg — On niesie słowo jak miecz jasny, Co tnie przez kłamstwa gęsty cień, By przyszłość była wolna, własna, By w prawdzie wstał ojczysty dzień. Nie damy zginąć Tobie, Polsko, Niech pieśń potężna wzniosą łany. Za wolność Twoją, za Twoją godność, Stoi Twój strażnik — niezłamany. Niech brzmi jak rota, głos narodu, Co w prawdzie widzi życia znak. Niech Polska wstaje w blasku wschodu, Gdy On wśród burzy trzyma znak. O, Polsko‑Pani, wstań z ciemności, Niech jasność spłynie na Twój lud. Niech strażnik prawdy trwa przy Tobie, Choć burze huczą, choć ciężki trud. A w księdze dziejów, w złotym świetle, Gdy pokolenia miną w dal, Zapisz imię — wierne, pewne — Tego, co prawdy strzegł jak stal.