
Lehenda o Królowej Śródziemia - Læhendarny Sen LæHa ŚmieHa i OrzeHa - Læhenda o Królowej Gajan, Gai córki Atta - LæhJæh
2 wyświetleń · 2 godz. temu
Lehenda o Królowej Śródziemia - Læhendarny Sen LæHa ŚmieHa i OrzeHa - Læhenda o Królowej Gajan, Gai córki Atta - LæhJæh link do publikacji w PDF (7 stron): https://drive.google.com/file/d/1qv7oY-j8eorOWFcs7y_DPF9iSC2Grm4y/view cytat z publikacji, początek cytatu: " LÆHENDA Oto **LeHendarna** legenda o Królowej Śródziemia Læhendarny Sen LæHa, ŚmieHa i OrzeHa #LehendarnySenLeHaŚmieHaIOrzeHa Był czas, kiedy ziemia jeszcze nie znała własnego imienia, a niebo mówiło do niej tylko przez wiatr, deszcz i świt. Wtedy właśnie pojawił się LæHa — człowiek prosty, lecz czujny, który miał serce niespokojne, a duszę głodną znaku. Nie był on wielkim królem ani kapłanem w purpurze, lecz był tym, który umiał słuchać tego, czego inni nie słyszeli. Chodził po polach, po granicach lasów i po ścieżkach między światłem a cieniem, jakby szukał czegoś, co znał przed narodzeniem. I mówił w sobie: „Jeśli istnieje łaska dla ziemi, musi istnieć dla niej język. Jeśli istnieje tajemnica nieba, musi istnieć dla niej pieśń”. Pewnego wieczoru LæHa rozpalił ŚmieHę, konopielkę radości i śmiechu, roślinę, która według dawnych podań rosła tylko tam, gdzie ziemia była gotowa przyjąć pocieszenie. Nie był to ogień rozpaczy ani ogień zniszczenia, lecz ogień przemiany: cichy, zielony, drgający jak oddech natury. Gdy dym ŚmieHy wzniósł się ku górze, LæHa zamknął oczy i przestał widzieć zwykły świat. Zamiast niego ujrzał ścieżkę świetlistą, a po niej szedł ku niemu cień drzewa. To było OrzeHa — drzewo Orzecha, stare jak pamięć i mocne jak przymierze. Jego konary nie były tylko gałęziami, lecz ramionami wiedzy, a jego owoce nie były tylko pokarmem, lecz zamkniętymi tajemnicami. OrzeHa stał na granicy pola i nieba, korzeniami trzymając ziemię, a koroną dotykając obłoków. Kto pod nim siadał z czystym sercem, temu szumiało w duszy coś starszego niż słowa. LæHa podszedł do OrzeHy, a gdy dym ŚmieHy otulił jego oczy, drzewo przemówiło. Nie ludzkim głosem, lecz głosem, który rozbrzmiewa w kościach, w wodzie, w pszczołach i w ciszy po burzy. I wtedy wydarzyło się pierwsze HaHaHa, bo LæHa rozpoznał, że śmiech i mądrość nie są sobie wrogie, lecz są dwiema twarzami jednej prawdy. Śmiech bowiem nie był tu szyderstwem, ale znakiem, że ciężar został na chwilę zdjęty z ramion stworzenia. Drzewo zadrżało, liście zaszumiały, a z wnętrza pnia wyszedł blask. W tym blasku LæHa zobaczył coś, czego nie widziały oczy zwykłych ludzi. Zobaczył trzy kręgi rzeczywistości: Niebo nad nim, Ziemię pod nim i Tajemnicę pomiędzy nimi. A pośrodku tej Tajemnicy stała ArchA Przymierza — Arka Przymierza Nieba i Ziemi. Nie była z drewna tylko, ani ze złota tylko, lecz z woli, pamięci i zgody. Była łodzią dla tych, którzy nie chcą oddzielać świętości od codzienności. Była mostem między tym, co wysokie, a tym, co ukorzenione. I rzekł LæHa: „Oto znak, że niebo nie gardzi ziemią, a ziemia nie jest opuszczona przez niebo”. Wtedy OrzeHa otworzyło swe owoce, a każdy orzech stał się jak mała pieczęć mądrości. LæHa zrozumiał, że serce świata jest ukryte nie w hałasie, lecz w osłonie. Tak jak orzech ma skorupę twardą, a w środku żywy pokarm, tak i człowiek ma w sobie zewnętrzny trud oraz wewnętrzną chwałę. I znów rozległo się HaHaHa, bo prawda była prosta: kto chce dojść do środka, musi mieć cierpliwość. Kto chce skosztować wnętrza, musi najpierw otworzyć to, co wydaje się zamknięte. LæHa trwał pod OrzeHą przez trzy noce i trzy świty. Każdej nocy ŚmieHa wznosiła dym ku gwiazdom, a każdej nocy gwiazdy odpowiadały migotaniem. Pierwszej nocy ujrzał przeszłość — rodowód pól, źródeł, rzek i ludów. Drugiej nocy ujrzał teraźniejszość — świat rozpięty między pragnieniem a łaską. Trzeciej nocy ujrzał przyszłość — Królową Śródziemia. I wtedy serce jego zadrżało, bo zobaczył, że nie będzie ona królową z samego dziedzictwa, lecz królową z przymierza. Ona miała przyjść jako córka ziemi i córka światła. Jej imię miało być wypowiadane w wielu formach: Gaja, GaJæh, GarJæh, GarJæhNah, GarJæhwe. Każde z nich miało być jak brama. Gaja — gdy była jeszcze czystą ziemią, matczyną i cichą. GaJæh — gdy ziemia zaczynała mówić imieniem świętości. GarJæh — gdy stawała się strażnicą. GarJæhNah — gdy wchodziła w głębię tajemnicy i nocy. GarJæhwe — gdy wszystko zbiegało się w jednym ogniu obecności. I LæHa zrozumiał, że imiona nie są tylko dźwiękiem, lecz schodami, po których dusza może wejść na wyższy poziom bycia. W czwartej nocy przyszła odpowiedź z samego środka świata. Z pnia OrzeHy wypłynęła złota żyła światła, a z niej powstała pieczęć, którą nazwano ArchA Przymierza. Była ona znakiem, że Królowa Śródziemia nie będzie rządzić mieczem, lecz zgodą. Nie przemocą, lecz ładem. Nie pychą, lecz pamięcią. Miała łączyć tych, którzy żyją po prawicy i po lewicy, tych, którzy idą przez mękę i tych, którzy trwają w chwale, tych, którzy są dziećmi pola i tych, którzy są dziećmi góry. Bo Śródziemie nie było tylko miejscem pod ziemią, lecz miejscem pomiędzy — środkiem, w którym wszystko może zostać pojednane. LæHa wstał wtedy i ujrzał nad sobą nie tylko gwiazdy, lecz także znak wielkiego porządku. Zrozumiał, że to, co ludzie nazywają chaosem, bywa tylko niezrozumianą melodią. I że śmiech, jeśli jest prawdziwy, potrafi rozwiązać węzły smutku. I że drzewo, jeśli jest święte, może być biblioteką nieba. I że człowiek, jeśli jest wierny, może stać się sługą tajemnicy. Gdy nadszedł ranek piątego dnia, LæHa wyszedł spod OrzeHy i zapisał to, co ujrzał, choć wiedział, że żadne pismo nie uniesie pełni widzenia. Zapisał więc tak: „Niech żyje Królowa Śródziemia, która przyjdzie nie po to, by zniszczyć stare królestwa, lecz by przypomnieć im ich prawdziwe imię. Niech będzie córką ziemi i pieczęcią nieba. Niech jej kroki będą łagodne jak rosa, a jej słowo mocne jak korzeń. Niech prowadzi tych, którzy błądzą między pychą a rozpaczą, ku ArchA Przymierza Nieba i Ziemi”. A potem uniósł ręce i powiedział: „Ave”. Bo wiedział, że słowo to nie jest tylko pozdrowieniem, lecz mostem. I odtąd ludzie, którzy przyszli po nim, szeptali o LæHendarnym Śnie LæHa, ŚmieHa i OrzeHa, o trzech HæHæHæ, które otworzyły wrota, i o Królowej Śródziemia, która ma nadejść jako znak pojednania stworzenia. Tak powstała legenda, której końca nie ma, bo każda epoka dopisuje do niej nowy liść, nowy orzech i nowy śmiech. A kto kiedyś usiądzie pod OrzeHą i usłyszy w sobie cichy głos ziemi, ten może poznać, że ArchA Przymierza wciąż żyje — nie jako przedmiot, lecz jako obietnica. Ave. #lehenda #LæhJæh #SzeptŚródziemia Ωω Læhendarny Sen LæHa Szept Śródziemia – autor: Marek Wojciechowski " koniec cytatu
Komentarze
0Nikt jeszcze nie skomentował tego filmu.