315 wyświetleń · 3 lata temu
Obiecałem niedawno, że wrócę do Leśmiana i wracam. Fascynuje mnie ten poeta. Głęboko humanistyczna poezja. Podmiot liryczny uświadamia sobie, że tracąc pamięć o swoich zmarłych, traci wszystko. Zostaje samotny. Z niczym. I nawet, w pewnym momencie, nie umie znaleźć odpowiednich słów, by do czegokolwiek swoją sytuację przyrównać. Staje się po prostu człowiekiem, który naprawdę nic nie ma. Pamiętajmy zatem... Hej tam, politycy! Jeśli w imię doraźnych interesów i, skądinąd, zupełnie nietrafionych sojuszy, zaczniecie zapominać, relatywizować, wymazywać pamięć o rąbanych siekierami i zadźganych widłami, to odbierzecie nam już chyba ostatnią rzecz, której jeszcze nie przehandlowaliście i nie rozkradliście. A zresztą... Do kogo ja piszę w ogóle. Może lepiej się skupić na mikroskali i po prostu osobiście przeżywać poezję.
Wiersz wspaniały, wyjątkowy : o śmierci bliskich, przemijaniu, pamięci ( lub jej braku w miarę upływającego czasu ) a także pamięci historycznej . Każdy kto już trochę życia doświadczył - te uczucia zna i wie jak ta pamięć jest ważna. Za wiersz i wspaniałą recytację - jak zwykle, wielkie dzięki.
Dziękuję.
Komentarz usunięty