100% Polskości. C.K. Norwid. Tęskno mi, Panie. Moja Piosnka (II).

1 tys. wyświetleń · 3 lata temu

Listopad to nie tylko czas modlitw za naszych zmarłych, ale też miesiąc, w którym słowa takie, jak „Polska”, „niepodległość”, czy „wolność” odmieniane są przez wszystkie przypadki. Moim zdaniem niesłusznie. 11 listopada nie wydarzyło się nic chwalebnego. Pozbawiona politycznego znaczenia, choć wyrażająca jeszcze symboliczną ciągłość z majestatem Korony Polskiej, Rada Regencyjna, przekazała kontrolę nad wojskiem polskim, którego jeszcze właściwie nie było, postaci szemranej, okrytej piętnem zdrady, tchórzostwa i politycznych mordów, to jest Józefowi Piłsudskiemu. Wielka rzecz… Ja już nie zastanawiam się, ile my tu, na tej pięknej ziemi między Bugiem a Odrą mamy wolności i suwerenności, bo nie mamy ich wcale. Zastanawiam się za to, czy tu jeszcze w ogóle jest Polska. Co jest w naszych sercach, do czego dążymy, o co nam chodzi? Z „Europejczykami” rozmawiać nie warto. Można im tłumaczyć, że Unia to ma być obóz koncentracyjny likwidujący państwa narodowe całkowicie. Można tłumaczyć, ze ideologicznie opiera się na Altiero Spinellim, bandycie wywalonym z komunistycznej partii za zbytni radykalizm. Można pokazywać przerażający akt oddania Europy szatanowi w Tunelu św. Gotarda… Odpowiedzą jakimś głupim memem, czy awatarem „zostaję w Unii” i pójdą sprawdzić, co tam na pudelku słychać. Dlaczego jednak tak wielu ludzi, co wyglądało na przebudzonych w trakcie pLandemii, tak łatwo nabrało się na kolejną odsłonę tej ponurej opowieści, czyli na tę amerykańsko-chińską wojnę o hegemonię toczoną rękoma Rosjan i Ukraińców? Na razie ich rękoma, choć my bardzo się staramy o dołączenie do tego bajzlu. Całkiem jak u schyłku rządów piłsudczyków. Który tam za ministra Becka robi? Który ma już meble folijką owinięte i gotowe do ewakuacji? Stoję na polskiej ziemi i mówię słowami Norwida o tęsknocie nieprzebranej. Za Polską. Za tradycją. Za Ojczyzną. Za Polakiem dumnym i świadomym. I mimo że nie przebywam na emigracji jak Norwid, to podpisuję się pod jego słowami oburącz.