W tak pięknych okolicznościach przyrody przeciętny wiersz Poświatowskiej

577 wyświetleń · 3 lata temu

Pomyślałem sobie, że czas ponownie przedstawić Wam jakąś poetkę. Z tym jest problem, bo moje podejście do recytacji zakłada wczuwanie się w emocje podmiotu lirycznego, a emocjonalna sfera kobiet to mechanizm skomplikowany i zupełnie niejasny. Często są to też wiersze bardzo osobiste, pisane w pierwszej osobie, czyli przy użyciu kobiecych końcówek czasowników. Jedynym rozwiązaniem wydaje mi się zatem wybór wierszy o wartościach uniwersalnych, a do tego pozbawionych form żeńskich. A i tak nie czuję się w tej kobiecej rzeczywistości pewnie i komfortowo. Trudno. Trzeba próbować. Historia Haliny Poświatowskiej wzruszyła mnie. Ładna i delikatna dziewczyna chowała się przed Armią Czerwoną w piwnicy, gdzie nabawiła się choroby z ciężkimi powikłaniami sercowymi. Życie spędziła zatem głównie w szpitalach i sanatoriach. Przeszła jedną skomplikowaną operację w USA, gdzie udało się jej następnie skończyć niezłą szkołę, a drugiej ciężkiej operacji nie przeżyła i zmarła w wieku zaledwie 32 lat. W jednym z sanatoriów poznała swojego męża, który nie dożył nawet trzydziestki i odszedł był dwa lata po ślubie. Wiersz, który wybrałem wydaje mi się bardzo przeciętny. Słabe metafory ("nadzieja kwitnie piękniej niż kwiat"), niepasujące wstawki, a przede wszystkim kompletnie nie wiem, o co poetce chodziło. Wydaje się, że skarży się na betonozę w miastach, czyli brukowanie i betonowanie wszystkiego oraz na klasyfikowanie i nazywanie wszystkiego za pomocą tabliczek, znaków i symboli. Tak, jest to spory problem, powstają całe strony, gdzie dokumentowana jest betonoza powodująca nie tylko masakrę roślin, ale też spore problemy z podtopieniami i właściwym drenażem deszczówki. Rzecz w tym, że ja nawet nie rozumiem, czy to dla poetki źle, czy dobrze. Ona mówi, że jak już wszystko wybrukują, to jej się serce uciszy. Wydaje się, że spokój serca jest zatem dla niej niepożądany, że lubi ona twórczy chaos i niepokój. A może rzecz trzeba rozpatrywać w kontekście jej problemów zdrowotnych i ona chce nam przekazać, że jak już wszystko zabetonują to może umierać, bo i tak już w takim świecie żyć nie warto? A dlaczego przez oznaczenie świata tabliczkami (oto dąb, który prezydent zasadził na pamiątkę jakiejś głupiej masońskiej rocznicy i te sprawy) ma nie być w świecie miejsca na dosłowność? Nie wiem. Tym razem publikuję wiersz, który niezbyt mi się podoba, ale chciałem sobie westchnąć nad trudnym i smutnym nieco losem wrażliwej i sympatycznej dziewczyny. Dobrego tygodnia i dziękuję za bardzo szeroki i pozytywny odbiór dwóch ostatnich filmów. Pozdrawiam subskrybentów i wszystkich innych oglądających, komentujących oraz przybijających te czy inne łapki.