Obłęd i samobójstwo poety? Broniewski. Nocny Gość.

509 wyświetleń · 3 lata temu

Dziś miało nie być wiersza. Zabiegany byłem i w tym roku nic jeszcze nie nagrałem, a archiwum zaczyna świecić pustkami. Jednak rąbiąc drewno puściłem sobie w słuchawkach "Przegląd BanBye" i usłyszałem, że dwóch redaktorów bardzo mnie tam chwaliło. Dziękuję, to bardzo miłe. Jeden z panów stwierdził, że najciekawsze są te filmy, w których widać moją gębę. No to przypomniałem sobie, że mam taki jeden, ale waham się cały czas, czy go prezentować, bo nie chcę żeby ktoś z sympatycznej publiczności wykręcił numer do psychiatryka. Uspokajam więc. - to tylko gra aktorska. Zagranie zaburzonego psychicznie człowieka jest kuszącym aktorko wyzwaniem. Anthony Hopkins zrobił to dotychczas najlepiej w Milczeniu Owiec, Heatha Ledgera w Batmanie najprawdopodobniej przerosło to psychicznie i nie dał sobie potem chłopak rady, zaś Joaquin Phoenix, mam nadzieję, że podołał i wszystko z nim ok po znakomitym odegraniu Jokera. To, że utwór nie dotyczy mnie osobiście, jest myślę zrozumiałe, ale wyjaśnić powinienem jeszcze, ze nie dotyczy on też i autora. Broniewski był ciężkim alkoholikiem i zaliczył epizod w psychiatryku, lecz w tym akurat wierszu wciela się on w postać Sergiusza Jesienina. Ten zdolny rosyjski poeta został odnaleziony powieszony w hotelu z ranami ciętymi na ciele i wśród wypisanych krwią na ścianie bazgrołów. Broniewski wyraźnie przychyla się do wersji, ze było to samobójstwo i próbuje empatycznie wcielić się w tragicznie zmarłego kolegę, zastanawiając się, co dzieje się w głowie człowieka, który wykonuje tak przerażający akt. Tymczasem śmierć Jesienia jest do dziś zagadką. Na pośmiertnym zdjęciu poety widoczne są ślady pobicia, mówiło się też o widocznym uderzeniu w tył głowy. Polecam pieśń Kaczmarskiego. "Więc przypuszczenie myśl nieufną biesi: Może Jesienin sam się nie powiesił… Nim sakwojaż w paski pociął miast powroza Ręką – potem białą – jak rosyjska brzoza Nim sprawdził, czy wytrzyma ciężar tak ogromny Decyzji – mówią, że już był nieprzytomny". A co do samego Broniewskiego, to... no nie, za długi już jest ten opis. Nadmienię tylko, że gdy Bierut polecił mu napisać nowy, komunistyczny hymn polski, poeta odmówił i wręczył tej sowieckiej matrioszce karteczkę z napisem "Jeszcze Polska nie zginęła".