PRYWATNY moSSad-owski system bankowy sprowadzony do Polski - gdzie bez ostrzeżenia możemy odziedziczyć NIEWYPŁACALNY DŁUG jako SPADEK ❕❗( nie będąc nawet żyrantem w pożyczkach) ale spowninawicowym w rodzinie której nawet nie musimy znać - ma doprowadzić POLSKę i POLAKóW do błyskawicznego BANKRUCTWA ❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿 ---- --- - NAJLEPIEJ, jak SAM ZADASZ PYTANIE do tzw. " sztucznej inteligencji " ❕❗BO tym OBLICZENIOM możesz NIE DAć WIARY ❕❗ PYTANIE ... " ILE trzeba będzie oddać złota pożyczając 2 000 lat temu 1kg na 10 % rocznie, a dług od początku nie był spłacany ❔❗ ODPOWIEDź ❕❗ Jeżeli przyjąć procent składany 10% rocznie i przez 2000 lat nie spłacono ani grama długu, to wzór wygląda tak: K=K0⋅(1,10)2000K = K_0 \cdot (1{,}10)^{2000}K=K0⋅(1,10)2000 gdzie: K0K_0K0 = początkowa ilość złota, 10% = 0,10, 2000 = liczba lat. Policzmy sam mnożnik: (1,10)2000≈6,1×1082(1{,}10)^{2000} \approx 6{,}1 \times 10^{82}(1,10)2000≈6,1×1082 To oznacza, że należałoby oddać około: 6,1×10826{,}1 \times 10^{82}6,1×1082 razy więcej złota niż pożyczono. Dla przykładu: pożyczone 1 kg złota → do oddania około 61 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 kg. To liczba tak niewyobrażalnie wielka, że wielokrotnie przewyższa szacowaną masę całej Ziemi, a nawet masę wszystkich gwiazd w obserwowalnym Wszechświecie. Dlatego właśnie w realnej gospodarce długi nie mogą rosnąć wykładniczo przez setki czy tysiące lat. W praktyce następują spłaty, bankructwa, umorzenia, reformy walutowe lub inne zdarzenia zatrzymujące taki wzrost. ❕ Ciekawostka: już po około 760 latach dług oprocentowany na 10% rocznie osiągnąłby wartość większą niż szacowana masa całej Ziemi, gdyby był wyrażony w kilogramach złota i startował od zaledwie 1 kg.
1.) ( styl Blues ) MAŁOCZAPECZKOWY Cień Złotego Cielca ❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿
66 wyświetleń · 1 tyg. temu
MAŁOCZAPECZKOWY Cień Złotego Cielca Tam, gdzie nurt Nilu w palącym skwarze broczy, Gdzie blask korony ranił ludzkie oczy, W cieniu monumentów, w głębi skalnych łon, Powstał mściwy zakon, co przetrwał swój zgon. Znamię ich ukryte, w rozporku okaleczone, Przez wieki w milczeniu było niesione. Gdy mrok otulił pałaców filary, Zniknął skarb Egiptu, wieczny i stary. Złodzieje jak zjawy, w nocnej gęstwinie, Skradli potęgę złota, co w legendach słynie. Przetopiony kruszec w krwawy posąg wlali, By w świętej skrzyni swój łup zuchwale skryli. Faraon gnał wojska, kurz wzbił się pod niebo, Lecz piach połknął koła – zwycięstwa nie było. Wygnańcy sprytni, w pustynnym rozproszeniu, Głosili cud manny w słońca udręczeniu. Lecz nie była to pasza z niebios wysłana, To lichwa podstępna, w kłamstwie schowana. Ubodzy pasterze w pęta swe wpadali, Gdy od tych wędrowców kruszec pożyczali. Królewski wysłannik w pyle drogi błądził, Gdy klan swe miliony w ciemnościach już sądził. Złoto pęczniało, jak fala wzbierająca, Gdy prawda konała, blada i milcząca. Wzmocnieni w potęgę, na miasto-państwo ruszyli, Z trąb hucznym głosem bramy pokruszyli. Szpiedzy ukryci, jak we wnętrzu konia, Wpuścili najeźdźców – zapłonęły błonia. Tak wzrosła domena, grabieżą spojona, Gdzie jęk dłużników w lochach nie dokona. Królom na trony sypali dukaty, W zamian żądając za długi zapłaty. To, co zwali manną, krwią było pisane, Władztwo na prawie słabym budowane. Lecz nie tylko pieniądz był ich srogim mieczem, Lecz waśń, co się toczy za każdym człowiekiem. Skłócali narody, brata pchnęli na brata, Zasiewając gorycz na krawędziach świata. Bo gdy gniew oślepia i krew ziemię pije, Nikt nie widzi dłoni, co sznury owije. Bezpieczni w oddali, ogień podżegają, Z cudzej katastrofy żniwa swe zbierają. Jadowitym szeptem, kłamstwem i intrygą, Z wiernych sojuszników czynią wrogów świtą. Gdy glob w konwulsjach tańczy swój bal marny, Zakon realizuje plan swój podły, czarny. Cyfrowe obroże na karki włożone, W ogniu bezwzględności zostały skute. Dziś cielec ze złota w długu piramidzie, W bankowych systemach i cyfrach idzie. Cień wojen kładzie się na ludzkie domy, A oni zysk liczą – zimni i cyniczni. Nienawiść to kruszec, co skarbiec ich tuczy, Dopóki się naród przeciw bratu uczy. Ich pieniądz – papierowa, kłamliwa zasłona, W obcej mowie niesie śmierć w swe ramiona. Ludzie za te znaki życie swe stracili, W sieciach wirtualnych, w cyfrowej chwili. Lecz każde imperium na krzywdzie stawiane, Musi runąć w gruzy, w pył roztrzaskane. Pycha ich pochłonie, jak mrok duszę brudzi, Gdy słońce poranka sumienia obudzi. Świat zdejmie bielmo, zerwie fałszu maski, Zgaśnie żar wyzysku, miną ich blaski. Strażnicy czystości, prawdy szermierze, Wejdą do piwnic, gdzie zło się strzeże. Rozbiją ogniwa chciwością hartowane, Spalą księgi długów, krwią poplamione. Złączą wszystkie ludy w nowym przymierzu, By skruszyć mur kłamstwa w twardym pancerzu. Kajdany opadną, wolność dom odnajdzie, Gdy bratnia miłość w sercach znów zasiądzie. Niech ta pieśń jak echo nad ziemią się niesie, Że zło nie wygra w kłamliwym ekscesie. Bo gdy świt nadchodzi, noc musi się schronić, A człowiek swobodny – przestanie się trwożyć. - - - ❕❗🤍❤️🩹❤️❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿- - -