Pan Grzegorz Braun i gusła chanukowe w sejmowych kuluarach ❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿

115 wyświetleń · 3 tyg. temu

W sejmowych murach, gdzie polityka tka swe sieci, Gdzie słowa jak miecze, a czyny jak miecze przecinają przestrzeń, Tam Pan Grzegorz Braun, z sercem odważnym i twardą wolą, Stawił czoła magii, co w kuluarach czaiła się w mroku. Gusła chanukowe, niby płomienie tajemnicze, Rozpalone w cieniu, wśród szeptów i spojrzeń nieprzyjaznych, Próbowały zawładnąć rozumem, sercem i duszą, Lecz on, jak rycerz prawdy, nie dał się zwieść złudzeniu. W kuluarach Sejmu, gdzie polityczne czary się snują, Gdzie słowa jak zaklęcia, a gesty jak rytuały, Pan Grzegorz Braun z odwagą, co nie znała granic, Rozświetlał mroki, gasił płomienie fałszywych znaków. Nieustraszony w walce, z błyskiem w oku i mocą w dłoni, Przeciwstawiał się gusłom, co chciały zapanować nad rozumem, Jego słowa jak miecze, cięły przez mgłę tajemnic, Jego czyny jak światło, rozpraszały mrok i zwątpienie. Wśród politycznych intryg, gdzie prawda często ginie, On stał niewzruszony, jak latarnia na wzburzonym morzu, Gasił gusła chanukowe, co chciały zatruć ducha, Przywracał porządek, gdzie chaos chciał zapanować. Z determinacją i siłą, jak rycerz w zbroi lśniącej, Stanął na straży prawdy, by światło rozbłysło jasno, Za jego czyny, za odwagę i mądrość wielką, Dziś składamy hołd, wierszem pełnym wdzięczności. Niechaj Pan Grzegorz, w zdrowiu i szczęściu trwa, Niech jego praca wciąż nas inspiruje i zachwyca, Za skuteczność, za serce gorące i ducha niezłomnego, Dziękujemy mu wszyscy, w tym wierszu płynącym z serca. Bo w czasach, gdy gusła i mroki chcą zawładnąć światem, Potrzebni są bohaterowie, co światło niosą w dłoniach, Pan Grzegorz Braun, z odwagą i mądrością wielką, Jest tym, który gasi płomienie fałszywych znaków. Niechaj pamięć o tym trwa w sercach i umysłach, Niech jego czyny będą wzorem dla przyszłych pokoleń, Bo w kuluarach Sejmu, gdzie magia i mrok się splatają, On jest światłem, które nigdy nie zgaśnie, nie zniknie. Choć burza medialna uderza w jego progi, On kroczy przed siebie, nie zmieniając drogi. Bo dla niego Polska to nie są tylko słowa, Lecz skarbnica tradycji, co w duszy się chowa. Gdy gaśnica w dłoniach jak berło rozbłysła, Zgasła obca iskra, co w Sejmie wytrysła. To nie był gest gniewu, lecz wiary wyznanie, By polskie zwyczaje miały tu posłuchanie. Niech milczą krytycy, co w cieniu się kryją, Co z obcych profitów w dostatku dziś żyją. On stoi jak mur, co granicy pilnuje, I godność Narodu swym czynem ratuje. Więc niechaj ta pieśń o Grzegorzu Braunie się niesie, Przez miasta, przez wioski i w gęstym lesie. O człowieku, co nie bał się stanąć w wyłomie, By bronić porządku w ojczystym swym domu.