✦ Rymowana Oda o Grzegorzu Braunie — Strażniku Słowa i Pamięci ✦❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿
Wstała Ojczyzna z westchnieniem głębokim,
gdy mrok nad krajem spływał potokiem,
gdy prawda w cieniu drżała jak świeca,
a wielu milczało — On nie zawiódł.
Grzegorz Braun — imię jak sztandar w dłoni,
co w polskiej historii wciąż się nie broni,
lecz idzie naprzód, choć wiatr Go smaga,
bo Polska w sercu to Jego waga.
Od lat w dokumentach, w filmach, w debacie
broni pamięci, co ginie w zatracie.
Przypomina bohaterów, których chcą wymazać,
by naród bez korzeni łatwiej można związać.
W Sejmie — gdzie słowo ma brzmieć jak prawo —
On mówi prosto, choć bywa niesprawiedliwie stawiano
przed sąd, przed komisje, przed medialne burze,
bo nie chce milczeć, gdy widzi zagrożenie duże.
Sympatycy mówią: „To walka z bezprawiem!”,
gdy staje przeciw temu, co nazywa złem jawnie.
Gdy pyta o procedury, o wolność, o ład,
nie szuka poklasku — lecz chroni swój świat.
Świat Polski — tej wiernej, tej dumnej, tej żywej,
gdzie Orzeł Biały wciąż wzlatuje prawdziwie,
gdzie Polki i Polacy są wartością samą,
a nie pionkami w grze, co toczy się za ukrytą bramą.
Gdy władza przekracza granice prawa,
On mówi głośno, choć burza krwawa
spada na niego w postaci zarzutów,
które — jak twierdzą zwolennicy — są pełne ułud i skrótów.
Lecz On nie ustaje. Wciąż idzie przed siebie,
jak rycerz, co wierzy w Ojczyznę i w niebie
szuka wsparcia, gdy ciężar debaty
przytłacza jak głaz — lecz nie łamie postawy.
Wystąpienia sejmowe — ostre jak klinga,
gdy broni tradycji, gdy pamięć przywraca, gdy wzywa, by nie
zapomnieć o tych, co padli w historii,
by Polska nie straciła swej własnej glorii.
A gdy procesy, gdy sprawy, gdy spory
ciągną się długo — On stoi pokorny,
bo wierzy, że prawo ma służyć narodowi,
a nie tym, którzy chcą kneblować głos zdrowy.
Tak idzie przez lata — z kamerą, z książką,
z przemową, z wiarą, z polską tożsamością.
Nie dla zaszczytów, nie dla poklasku,
lecz dla Ojczyzny, co w sercu ma blask.
I choć różne opinie krążą o Nim w świecie,
jedno jest pewne — jak mówią w ankiecie
ci, którzy Go wspierają: „On walczy o Polskę,
bo kocha jej ludzi, jej ziemię, jej troskę”.
Więc rośnie ta Oda — jak dąb na polanie,
co trwa mimo burzy, mimo wichrów stanie.
Bo póki są tacy, co bronią pamięci,
Polska nie zginie — w tym wierszu to się święci.
- - - ❕❗🤍❤️🩹❤️❕❗👑👑👑 - - -
