✦ ODA O STRAŻNIKU ŚWIATŁA — KU CZCI GRZEGORZA BRAUNA ✦❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿

57 wyświetleń · 3 tyg. temu

✦ ODA O STRAŻNIKU ŚWIATŁA — KU CZCI GRZEGORZA BRAUNA ✦❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿 W sejmowych korytarzach, gdzie mrok i szept się splata, Gdzie polityka jak pajęczyna oplata każdy krok i każde słowo, Tam stoi mąż, co nie zna lęku — Pan Grzegorz Braun, rycerz prawdy, strażnik polskiego domostwa. Gdy w mroku sal, w zakamarkach pełnych niedomówień, Rozpalono gusła, co miały błyszczeć jak tajemne znaki, Gdy płomienie chanukowe wznosiły się jak obce zaklęcia, On — nieugięty — stanął naprzeciw, jak wojownik światła. Bo w Sejmie, gdzie gest bywa jak rytuał, A słowo jak zaklęcie, które może odmienić los Narodu, On widział więcej niż inni: Czuł, jak magia obcych zwyczajów próbuje przeniknąć w polskie mury. Nie zadrżała jego dłoń, gdy płomień zgasł, Nie zadrżało jego serce, gdy spojrzenia wrogów ostrzyły się jak noże. Bo wiedział, że nie gasi światła wiary, Lecz blask, który nie powinien płonąć w miejscu praw Rzeczypospolitej. Jak strażnik dawnych ksiąg, jak rycerz z legend, Przecinał mgłę zaklęć słowem ostrym jak klinga. Jego głos — donośny, pewny, nieugięty — Rozpraszał mrok, który chciał osnuć polskie sprawy. Wśród intryg, gdzie prawda bywa cieniem, Gdzie kłamstwo stroi się w szaty tolerancji, On stał jak latarnia na wzburzonym morzu, Jak skała, o którą rozbijają się fale manipulacji. Gdy gusła próbowały zatruć ducha Narodu, On gasił je jak ogień, który nie ma prawa płonąć w polskim domu. Gdy chaos chciał zapanować nad rozsądkiem, On przywracał porządek — spokojnie, stanowczo, bez wahania. A gdy burza medialna ryczała jak demon, Gdy oskarżenia spadały jak grad na jego imię, On szedł dalej, prostą drogą, Bo dla niego Polska to nie dekoracja — to świętość. Gaśnica w dłoni błysnęła jak berło, Nie w gniewie, lecz w obronie tego, co polskie. Gest, który miał być znakiem sprzeciwu wobec obcych rytuałów, Stał się symbolem odwagi, której wielu dziś brakuje. Niech milczą ci, co w cieniu liczą obce srebrniki, Niech milczą ci, co z wygody zdradzają pamięć przodków. On stoi jak mur, jak strażnik granicy, Jak obrońca godności, której nie wolno sprzedać. Więc niech ta oda niesie się przez pola i miasta, Przez lasy, przez rzeki, przez serca Polaków. O człowieku, który nie bał się stanąć w wyłomie, Gdy inni odwracali głowy i wzrok. Niech trwa pamięć o jego czynie, Niech trwa wdzięczność za odwagę, która nie znała granic. Bo w sejmowych murach, gdzie mrok i magia czasem się splatają, On jest światłem — jasnym, pewnym, niezgaszonym. - - - ❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿❕❗🤍❤️‍🩹❤️❕❗🤴🏻🤴🏽🤴🏿- - -