Hemar o Miłości. Termos.

241 wyświetleń · 3 lata temu

Moja ciekawość świata i procesów politycznych, a zwłaszcza geopolitycznych jest zbyt duża, by udać się w upragniony, błogi stan emigracji, jeśli nie na wyspie Vanuatu, to przynajmniej emigracji wewnętrznej. Niemniej czasami szukam odskoczni, skupienia się na sprawach najważniejszych, ponadczasowych i taką postawę na moim kanale proponuję. Ten wiersz Mariana Hemara nagrałem kilka miesięcy temu, po czym stwierdziłem, że nie bardzo pasuje do całości. Proponowany przeze mnie model recytacji empatycznej wzniosłem w nim na wyżyny, a potem, słuchając tego, co zrobiłem, nieco się zawstydziłem, bo zdałem sobie sprawę z konfliktu między intymnością poezji miłosnej, gdzie wszystko dzieje się pomiędzy dwojgiem ludzi, a ekshibicjonistyczną, publiczną i krzykliwą naturą mediów społecznościowych. No ale właściwie to co mnie to obchodzi? Nagrałem to nagrałem. A Hemara promować warto. Przedstawiłem go już w opisie wiersza pt. "Życzenie" więc jeśli ktoś chce się z poetą zapoznać bliżej to odsyłam tam, lub po prostu do wikipedii. Jest maj, jest czas miłości. Ziemia powinna leczyć rany po wrednej i nieludzkiej operacji "plandemia", ale niestety odpalono kolejne agendy i trudno czasami chwilę oddechu złapać. Miłość, przyroda, poezja, muzyka - proponuję gdzieś tak w tych rejonach wytchnienia szukać. Chyba powinienem nagrać też recytację "Nadziei" Jana Pietrzaka... Pomyślę o tym w tygodniu. W brudnym świcie, smutnych miast Pełnych wiatrów, bezlitosnych Mignie czasem twoja twarz Jak niepewne, mgnienie wiosny W przystankowy, zmięty tłum Jakby cisnął ktoś dla żartu Bzu białego bukiet lub Same najszczęśliwsze karty....